Yasayan Yoga

Neşe içinde bir bilinmeyene doğru, hiç tanımadığım insanlara doğru, hiç tanımadığım ama metini çok duyduğum son contemporain zen ve tantrik masterlardan benim için en iyisine  doğru ilerliyorum. Paris’teyim.. yıllardır kullanmadığım dil kendiliğinden dökülüveriyor, canlanıyor hiç ummadığım halde...Eski parisien bir kapı açılıyor birkaç kez zile basınca. Kapı büyük bir bahçeye açılıyor. Sağlı sollu dükkan havasında cam kapılar var. Duvarlarda resimler, posterler... Tanıdık bir hava. Derken bir minik bir tiyatro salonuna geliyorum yerler ahşap. Dame de Sion daki Grande Salle’ımızı hatırlatıyor bana o koku aynı koku... sanatın tozuyla, tiyatroyla, ahşabın esansı demek o kokuyu doğuran. Koku beni anılara götürüyor birkaç saniye ve içimde tatlı bir nostalji rüzgarı demleniyor. Ayakkabıları dışarıda bırakıp içeri giriyoruz. Kendime bir yer seçiyorum. Oturuyorum. O hala yok. Heyecanım dorukta. İçeride kısık sesle değil bayağı eğlenceli bir tonda sağ sol yanımda oturan fransızlarla tanışıy...

Bu postumu sedefe adıyorum. Doğumdan sonra yani yaklaşık 5 yıldır benimle. Gitmediğim doktor, sürmediğim yağ karışım kalmadı herşeyi denedim. Şu an psoriasis free değilim ama sadece 3 haftadır gluten-free yim ve sadece yoğurt,haftada 3 yağsız et, taze sebze yiyorum meyve ve kuruyemiş yok. Sedef dizlerimde ve dirseklerimde var. Ve şu 3 haftada dirseklerim nerdeyse temiz. Doktorlar yemekle alakası olmasığını istediği kadar söylesin ve kortizonla baskılamaya devam etsin bundan sonra kesinlikle biliyorum ki gluten ve şeker sedefin baş düşmanı. Yoga hocasıyım diye belki bana şöyle geliyorlar sedefin hangi psikomatik rahatsızlık nedeniyle oluştuğunu ruhsal kökenini biliyor musunuz vs..:) arkadaşlar siz bedeni çöp öğütme gibi kullanırsanız  istemediği besini gözgöre göre içeri atarsanız istediğiniz kadar ruhsal araştırma yapın birşey madde bedene nüfuz ettikten sonra bedensel arınma şart. Şu an sonuçlarını da gördüğüm için motivasyonum yüksek. İtalya’ya gittiğimde makarna, Paris’te croi...

Grubumuzla yoga ve ayurveda inzivamızın son günüydü. Tatlı bir rehavet çöktü üstüme aynı zamanda da geri dönecek olmanın hüznü. Grup otelde dinlenirken erkenden aldım soluğu Kalari aşramda.. Sabah pratiğinde Hikmet ve son anda merakı kabaran (bu kız nerelere gidiyor yine :) diye)Canım kocam da benimleydi. Özel ders için söz aldım bir önceki gün Guru Hanumandas’tan 🤞🌼 Pratik son derece keyifliydi. Terden önümü görmez halde bitkin ama mutluluktan havalara uçacak hafiflikte 👀🎈 . Aynı seriyi defalarca toprak zeminde yere yığılana dek çalıştık. Bir ara özel ders nasılsa rahatlığıyla hocaya susadım ölücem susuzluktan dedim. İzin vermedi:( Kalari sırasında beden o kadar ısınıyor ki tekrar normal ısıya dönmeden su içilmezmiş. Tanrım dışarısı zaten 40 derece nasıl dönecek ki derken bazı nefes teknikleriyle beni rahatlattı. Bir damla bile su içemedim onca şirinlik numaralarıma rağmen..Tam döneriz derken bir baktım uzaktan ormanın içinde kendi yetiştirdiği şifalı bitkileri sopasıyla tek tek...