Yasayan Yoga

Bugün canım yemek yapmak istedi...ki bu gerçekten çok ender olur...:)napıymmm ben öyle pek yemek seçmem, evde ne pişmişse yerim, pişmemişse de yemem...Sorun olmaz yani... Çok basit ama bir o kadar da lezzetli bir pilav geldi aklıma. Hem de sağlıklı...çünkü içinde booolcaaa mantar var. Ben et yerıne mantar kullanmayı seviyorum tabıı kı aynı sey dııl ama et yemeği çok fazla tercih etmiyorum.. Eh pilavda tek basına olmaz kı canım yanında bisi ister.Oyleysee gelsın mantarlarrr... Küpküp soğanları sıvıyağ, seker ve tuzla tencerede rengı yerine gelene kadar çeviriyoruzz. Sonra yuvarlak yuvarlak dılımlenmis mantarları (ben abarttım bıraz 400 gr.), bıkac kırmızı ve çarliston biberi de doğrayıp karısıma attık mı tamammm! (Buraya dıkkat!!)Mantarlar suyunu çekene kadar pişmeli yoksa sonra çiğ kalabiliyor... Tam şu noktada suyunu çeken mantarlara karabiber, kırmızı biber, tuz, köri ve biraz da tarçın ekliyoruz.. EH baska bir kapta ıslanmış bekleyen 2 kupa pirinci de yıkayıp tencereye koyuyoruz vee...

Yoga yolunda ilerlemek için elbette asanalar çok ama çok önemli... Asanalar yani duruşlar zihnimizi, nefesimize ve bedenimize odaklamamızı sağlar. Ve kendimizin farkına varmamızı... Her yeni duruş yepyeni bir "challenge"dır aslında... İşin hoş yanı bu durum herkeste farklı şekilde tezahür eder. Kimisi denge duruşlarında zorlanırken, kimisi ters duruşlardan kaçar..Ya da ne biliym herhangi bir öne esneme duruşu bile bazen bacaklarda ve sırtta öyle büyük bir gerginliğe yol açar ki duruşta sabitliği korumak için gerçekten çok kararlı olmak gerekebilir... Hayatta da böyle değil mi zaten? Başımıza gelen olaylara nasıl cevap verdiğimiz, olaylara ve zamana göre değişmez mi? İşte bu noktada YOGA bize dengeli bir tutuma ulaşmak için nasıl bir yol izleyeceğimiz konusunda ışık tutar. Her bir ders fiziksel hareketlerin yapıldığı kendimizi gevşemiş ve iyi hissettiğimiz saatlerin çok ötesindedir aslında...Biz farkında olsak da olmasak da ertesi günümüze, hayatımıza işlemiştir bile... Yogayl...

Heehe o da ne olee? Yok yok yenı bı yoga cesıdı uydurmadım:) Yanı belkı bıgun ...Şımdı biriktiriyorum, gunun bırınde elbet sentez zamanı gelecek!!EEE ne o zaman bu yogalaska? Ya da tabırı caızse tam da öğrencimin ağzından çıktığı şekliyle "alaska yoga"... Geçen haftalardan bırınde malum kıştayız, dolayısıyla buzzz gıbı bir günde biz yeşilköy grubumuzla kendı bulduğumuz sitedeki kapalı mekanda çalışırken ve popişlerimiz donarken benım tatlılar tatlısı avusturyalı öğrencim Susi kendini tutamadı ve "alaskaaaaa yoga dıye bağırdı ortaya:) Herkesi bı gülme tuttu tabi... Her ne kadar bir ufomuz ve arçelık mini ısıtıcımız olsa da derin gevşeme de ve dersın başında üşümemek elde diil:)Haklı kadıncağız yani:) Bu sıcacık an ve gülüşmeler beni yine aynı şartlarda geçen yogayla ilk tanıştığım günlerime götürdü... İlk hocam...Göztepe'deki yoga evimiz ve ilk yoga günlerim... Evim karşıda olmasına rağmen hiç üşenmeden sevgiyle ve hiç bitmeyen tükenmeyen bir hevesle ve disiplinle gid...

Evlerimize hiç baktık mı? Hayır şööle adamakıllı dıkkatlıce bır baktık mı ? Ne kadar çok ve gereksız eşyayı biriktiririz hiç farkettık mı? Şu annemın genclığınden kalma, aaa şunu en yakın arkadaşım dogumgunumde almıştı derken odamız hatta evimiz depoya dönüverir yıllar içinde! Üstelık de kullanılmayan eşyalar deposuna! VE tüm bu eşyalar kullanmadığımız halde zihnimizde bir bağımlılık halı yaratır, evimizde ve hayatımızdaysa gereksız bır yer meşguliyet tabıı! Ben diyorum kı bugün hayatımızda bir değişiklik yapalım ve bu değişikliğe yatak odamızdan başlayalım! Biriktirdiğiniz birçok anıdan ve fazlalıktan kurtulmaya, özgürleşmeye hazır mısınız?Öyleyse odanıza gırın veee her bı köşesıne dıkkatlıce bakın! Gereksız neler var? Sessizce ve tam bır farkındalıkla herseyı ayırın (gereksız gorduklerınızı atmak zorunda dıılsınız kı, belkı bır bakım evıne, herhangı bır yardım kuruluşuna verebılırsınız pekala, emıynım ki sizin için fazlalık halıne gelmış bu eşyalar bırçok kişinin yüzünü güldürecektır...

Bugün sevgililer günü! Ne olmuş yani ben anlamadım... Bırçok arkadaşım kendini kötü hissetti bugün:(Insan bı sevgili, mutlu bir aşk istiyorsa ve buna özlem duyuyorsa hergün bu hissiyatla yaşar. Yanı böyle saçma ve ticari bir günde birdenbire dertlenmez ki! Ya da dertlenmemelı:) Bugün benım için diğer günlerimden farksız geçti.. Ders verdim, yemek yedim, kitap okudum, araştırma yaptım ne bılıym yahu bır an bile durup üzülmek gelmedı aklıma... Ben de istemez mıyım kalbım yıne heyecanla çarpsın, seveyim, sevileyim! Ama sanırım herşeyin bir zamanı var... Bu aralar kalbim boş... Kırık dallara tutunmak istemiyorum artık... Kolay dııl bır ılışkıyı yürütmek... Gerçekten emek istiyor, fedakarlık, sevgi istiyor... Sanırım yorgunum...Yenıden sevmek ve sevılmek zoruma gidiyor...Kırgınlıklarım, güvensizliklerim var... Bunlardan arınmak içinse zamana ihtiyacım var! Zaman beni hiç yarı yolda bırakmadı...Seviyorum zamana bırakmayı...En azından ona güvenım var! Ama şunu da çok iyi biliyorum ki doğru a...

İçim bir garip... Uzaklara çook uzaklara gıdesım, yollara düşesim var... Benim garip bi huyum var ne olursa olsun bı yere gıtmıssem ya da gitmeyi secmıssem baska seyler gerıde kalıyor o süre için... Tazelenıyorum bı sekılde... Hıc unutmuyorum Hindistan'a gideceğim günün sabahı patronum benı cagırıp ( o zamanlar ajansta calısıyodum) "Mehves senın burda mutlu olmadıgını düşünüyorum, bak sen sımdı uzaklara da gıdıyosun, gıt ve orda bı dusun, napcan, ne ıstıyosun" dediğinde önce bayagı bır canım sıkılmıştı. tamam demiştim kendime döndüğümde bu kapı bana kapanıyor... Gıtmesem mı? Sonra bıraktım kendımı akışa... Ve yola çıktım... Orda ne ajans ne de baska bısı aklıma bıle gelmedı..Tabı bunda ac kaldıım gunlerın, sıcağın da etkısı olmadı dııl... Insan oralarda kendı derdıne dusuyo hanı:) Geri döndüğümdeyse ewet yüzleşmem gereken bı patronum vardı yıne... Yüzleştim de:) Yıne de gitmek ıyı geliyor ınsana, uzaklaşmak... Hanı şu mutluluğu ya da ne bılıym çözümleri uzaklarda arama la...

Bugün güçlü olmayı beni buna itenlere bıraktım... Bugün zayıf ve çaresiz hissetmenin tadını çıkardım... Uzun zamandan beri ilk kez. Bugün en güçlü olmayan ama en huzurlu halimle... Kendimle barıştım...